داراى قدرت عظيم است . اين ، سخن اوست ؛ چنان كه خود را توصيف كرده است . » « 1 » * * * دربارهء آغاز سورهء « طه » دو بحث وجود دارد : نخست : قرائت آن ؛ ابو عمرو طاء را مفتوح و هاء را مكسور خوانده است و اهل مدينه و شام ، طاء و هاء ، هر دو را بين كسره و فتحه قرائت كرده‌اند . اعمش ، حمزه و كسائى به كسر طاء و هاء و عاصم و ابن كثير هر دو حرف را با تفخيم قرائت كرده‌اند . ابو اسحاق ثعلبى گويد : « همهء اين قرائت‌ها ، لغاتى فصيح و صحيح مىباشند . » « 2 » [ م / 245 ] ثعلبى با سند خود به زرّ بن حبيش روايت كرده است كه مردى نزد عبداللَّه بن مسعود « طه » خواند . « 3 » عبداللَّه به او گفت : « طِهِ » « 4 » آن مرد گفت : « اى ابو عبدالرحمان ، آيا [ پيامبر ] امر نشد كه هر دو پايش را به زمين گذارد ؟ » عبداللَّه گفت : « طِهِ ؛ اين چنين رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بر من قرائت كرد . » « 5 » طبرسى مىگويد كه ابو عمرو با طاء مفتوح و هاء مكسور ، اما كسره‌اى لطيف و بدون افراط ، قرائت كرده است . او مىگويد : « از ابو جعفر و نافع روايت شده : « كهيعص ، طه ، طس ، حم و الر » همگى ، بين فتحه و كسره ، اما نزديك به فتحه ادا مىشوند . » « 6 » زمخشرى گويد : « ابو عمرو طاء را به سبب استعلاى آن ، تفخيم كرده و هاء را اماله كرده است و ابن كثير و ابن عامر آن را بنا بر اصل ، تفخيم كرده‌اند و ساير قرّاء ، هر دو حرف را اماله كرده‌اند . » « 7 »

--> ( 1 ) . قمى ، ج 2 ، ص 48 . ( 2 ) . ثعلبى ، ج 6 ، ص 235 و 236 . ( 3 ) . شايد او همانند قرائت حسن - كه در ادامه مىآيد - « طَهْ » قرائت كرده است . ( 4 ) . شايد هر دو حرف را با اماله خوانده است ؛ چنان كه زمخشرى در مورد قرائت ديگران ، اعمش و حمزه و كسائى ، گزارش كرده است و در ادامه خواهد آمد . ( 5 ) . ثعلبى ، ج 6 ، ص 236 . ( 6 ) . مجمع البيان ، ج 7 ، ص 6 . ( 7 ) . كشّاف ، ج 3 ، ص 49 .